ΤΩΡΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΟΖ…(*)

by on 14 July 2015

Όπως έχει πει μια ωραία ελληνίδα, η Ρέα Βιτάλη, «Η θάλασσα η θαλασσένια η ελληνική! Μας φαντάζεσαι χωρίς αυτή;» Τώρα που βρισκόμαστε στο χείλος της ολικής καταστροφής κινδυνεύουμε να χάσουμε και την ΑΟΖ. Η τρόικα θα έρθει πάλι να μας σώσει παίρνοντας μαζί της αυτή τη φορά και τα θαλάσσια οικόπεδά μας, όπως θα έλεγε και ο Γιάνης Βαρουφάκης, for peanuts. Πολύ φοβούμαι ότι οι εταίροι μας ξύπνησαν και θέλουν να βάλουν στο χέρι και στους υδρογονάνθρακες μια και εμείς τους έχουμε ξεχάσει για τα καλά. Διάβασα άναυδος το κείμενο του σχεδίου του Σόιμπλε για πενταετή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, που στην παράγραφο 1α αναφέρει:

«Μεταφορά πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα εξωτερικό ταμείο όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη (Institution for Growth) στο Λουξεμβούργο, τα οποία θα μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν συναρτήσει του χρόνου και να μειώσουν το χρέος.»

Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του δημοκρατικού τόξου δεν σκέφτηκαν να περιλάβουν, στο απεχθές Μνημόνιο 3, μια απλή παράγραφο υπέρ ημών που θα ανέφερε ότι θα υπάρξει μια σημαντική χρηματοδότηση από την ΕΕ για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της ΑΟΖ μας. Όλοι, Ευρωπαίοι και Έλληνες, μιλούν ότι το κλειδί για την επιβίωση της Ελλάδας είναι η ανάπτυξη, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε ότι η εκμετάλλευση των τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που διαθέτει η Ελλάδα είναι το κλειδί για μια πραγματική και ουσιαστική ανάπτυξη.

ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΡΥΩΤΗΣ…

O πιο καθοριστικός παράγοντας για μας δεν είναι άλλος από τις Ηνωμένες Πολιτείες που αντιλαμβάνονται την γεωπολιτική μας αξία καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Έχω περάσει τα τελευταία 45 χρόνια της ζωής μου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ και δεν έχω ξαναδεί τέτοια κινητικότητα για τα ελληνικά θέματα από τον Λευκό Οίκο, το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Άμυνας.

Για πολυδιάστατη ή πολυγαμική εξωτερική πολιτική, όπως την είχε αποκαλέσει ο ακαδημαϊκός Βασίλης Μαρκεζίνης, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο αρκεί να γνωρίζουμε πως θα την αξιοποιήσουμε και τι ακριβώς προσδοκούμε από αυτήν. Η Gazprom εγκατέλειψε, για πολιτικούς λόγους, τον αγωγό South Stream που θα κόστιζε 45 δισεκατομμύρια δολάρια και θα έφερνε φυσικό αέριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρακάμπτοντας την Ουκρανία μέσω της Μαύρης Θάλασσας και αμέσως τον αντικατέστησε με τον Turkish Stream που θα παρέκαμπτε επίσης την Ουκρανία μετά το 2020.

Η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να το σκεφτεί καλά, και μάλλον επιπόλαια, αποφάσισε να γίνει μέρος αυτού του αγωγού και να αποξενώσει όχι μόνο την ΕΕ αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η απόφαση που ήταν έμπνευσης του Παναγιώτη Λαφαζάνη, και είμαι σίγουρος ότι θεώρησε αυτή την πράξη του ένα είδος πολυγαμικής εξωτερικής πολιτικής και δημιουργικής ασάφειας, διότι υπολόγισε ότι η Μόσχα θα ενθουσιαζόταν με την θέση μας που θα προβλημάτιζε τους συμμάχους μας και θα μας βοηθούσε ποικιλοτρόπως αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο για μας. Έτσι ο Έλληνας υπουργός Ενέργειας στο τελευταίο του ταξίδι στη Μόσχα υπέγραψε ένα Μνημόνιο Συνεργασίας με τον Ρώσο ομόλογό του για την κατασκευή και λειτουργία του αγωγού με ρωσικό φυσικό αέριο που θα περάσει μέσα από το ελληνικό έδαφος και θα ονομάζεται Νότιος Ευρωπαϊκός Αγωγός (ΝΕΑ).

…συνεχίζεται.

(*) – για την αναπαραγωγή ΤΩΡΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΟΖ, του Θεόδωρου ΚΑΡΥΩΤΗ από το mignatiou.com.

 – εντίμως λουμπινιάρης.-