Η ΓΡΑΒΑΤΑ, Ο “ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ” ΒΟΛΦΓΚΑΝΓΚ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ (ή οι νέες αριστερές παπαρδέλες…)

by on 24 May 2017

Εάν εξαιρέσουμε κάποιον άγνωστο της νομαρχιακής ΣΥΡΙΖΑ που τα βρόντηξε (αποδεικνύοντας πως πολλοί σύντροφοι είναι εκτός τόπου και χρόνου) ποιος νοιάζεται που ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα φορέσει γραβάτα μέχρι τις εκλογές του 2018. Ίσως ο Κυριάκος Μητσοτάκης γιατί θα αντιμετωπίσει ξανά έναν δήθεν κομμουνιστή που θα ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης να ρυθμίσει το χρέος και να βγάλει την Ελλάδα από την Επιτροπεία…

Η “ροζ παντιρα” της “επανάστασης” του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2018 (μετά τη λήξη του τρίτου μνημονίου) παραδόθηκε δια χειρός του “συντρόφου” Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Η (καθαρά πολιτική) παρέμβαση του Σόιμπλε να μετατεθεί για το 2018 η συζήτηση για το ελληνικό χρέος και (πολύ περισσότερο) για τα αντίμετρα (το γνωστό παραμύθι με τις κοινωνικές ελεημοσύνες) τακτοποιεί τόσο κάποιες γερμανικές εκλογικές ανησυχίες (του Σεπτεμβρίου) όσο και εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2018.

Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηρίξει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έχουν πολύ περισσότερα κέρδη με τη “σοφή” παρέμβαση Σόιμπλε (εξ ου και το “σύντροφος”) από την παράταση στη ρύθμιση του χρέους, σε σχέση με αυτά του Σόιμπλε και της Μέρκελ.

Γιατί το “δείγμα γραφής” Σόιμπλε είναι (μέχρι και σήμερα) περισσότερο από όσο πρέπει πειστικό προς τους Γερμανούς ψηφοφόρους. Και ίσως να μην χρειάζονταν η παραπέρα “σκληράδα” του.

Αντίθετα το δείγμα πολιτικής βούλησης του Τσίπρα (για επιλογές του στην ελληνική οικονομία) είναι σκόπιμα ασαφές. Και ως εκ τούτου μπορεί να “μπλοφάρει”, να “τουμπάρει” και να υπόσχεται νέες αριστερές παπαρδέλες… μέχρι τις ελληνικές εκλογές.  

Στο χάλι που βρίσκεται η ελληνική οικονομία με αποβιομηχάνιση, αποεπένδυση, επιχειρηματική μετανάστευση, το (εν λειτουργία) προφίλ στη μεταποίηση κατά 98,5% σε βιοτεχνικό και εργαστηριακό επίπεδο, την αγροτική παραγωγή να βουλιάζει και τον τουρισμό με αύξηση σε “βραχιολάκια” αλλά πτώση σε τζίρο κατά 6-7% κάθε χρόνο, τι “αυτόματη ανάκαμψη” θα φέρει η θετική ψυχολογία που θα προκύψει από ρύθμιση του χρέους, ένταξη στο QE (τους μήνες που απομένουν) και αντίμετρα – ελεημοσύνες στην φτωχοποίηση του 2017.

Η ανάπτυξη του 2,17% (την επικαλείται ο σύντροφος υπουργός Δ. Παπαδημητρίου) για να φθάσει στην “τσέπη” της αγοράς θα χρειαστούν 3-4 χρόνια (τόσα απαιτεί και η μικρότερη επένδυση να αποδώσει) αν περπατήσει από τον (μοναδικό) παραγωγικό δρόμο των ιδιωτικών επενδύσεων.

Εάν την υπολογίζουμε μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις (επίσης μονόδρομος προς την ανάπτυξη) και τα προγράμματα ΕΣΠΑ των 15-20 δισ. (που, κατά τεκμήριο, τα σπαταλάμε σε αντιπαραγωγικές κρατικές επενδύσεις) ζήσε Μάη μου…

Γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα (ως συμφωνίες) θα ακολουθήσουν ρυθμό πολυβόλου (λόγω της αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) αλλά τα “δώρα” προς την οικονομία (έστω και ως θέσεις εργασίας) χρειάζονται μια 5ετία.

Και τα ΕΣΠΑ (μοιράσθηκαν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση) αλλά πουθενά δεν έφεραν αναπτυξιακές λύσεις. Μόνο βάσεις για αναπτυξιακή πορεία. Εφόσον ήταν δρομολογημένη.

Τι νομίζουμε λοιπόν πως θα γίνει (εκτός από πολιτική αναθάρρηση των διεκδικητών της εξουσίας για προγράμματα στα χαρτιά και υποσχέσεις στα λόγια) ακόμη και με προσδιορισμένο το σχέδιο ρύθμισης του χρέους εκτός από τα χρηματοοικονομικά “σύνορα” που θα ανοίξει για έξοδο στις αγορές;

Χρειάζεται και πολλά άλλα η ελληνική οικονομία που προσφέρει (λόγω της κρίσης) επιχειρηματικές ευκαιρίες αλλά απολύτως καμία πολιτική αξιοπιστία για την άμεση αξιοποίησή τους.

Και είναι τουλάχιστον κωμικό αν όχι απογοητευτικό (στη διεθνή επιχειρηματική κοινότητα) το πολιτικό προφίλ της Ελλάδας με τους δήθεν κομμουνιστές να στρέφονται στον καπιταλισμό ή τους “γιαλαντζί” φιλελεύθερους που τρέμουν μπας και χάσουν πελατειακό δυναμικό (που τους αναλογεί) από τον στρατό κατοχής του κράτους.

Η παρέμβαση Σόιμπλε με παράταση στη ρύθμιση του χρέους και τα “ναι μεν αλλά” στα αντίμετρα είναι αρνητική στην οικονομία αλλά (με τα εκλογικά δεδομένα της Ελλάδας) προσφέρεται προς “αξιοποίηση” στον ΣΥΡΙΖΑ της κωλοτούμπας και της αερολογίας. Ο Τσίπρας έτσι αποφεύγει τα ρίσκα εξόδου στις αγορές το 2017. Και στις εκλογές του 2018 θα ζητάει “ψήφο προτίμησης”, έναντι του Μητσοτάκη, για ρύθμιση χρέους με αντίμετρα “αλά ΣΥΡΙΖΑ”. Ας μην ξεχνάμε μάλιστα ότι στις αγορές έβγαιναν και οι Σαμαροβενιζέλοι το 2014. Στις κάλπες όμως δεν βγήκαν…

Capital – Του Γιώργου Κράλογλου