ΓΙΩΡΓΗ, ΠΕΣ ΜΑΣ ΠΩΣ ΣΕ ΡΙΞΑΝΕ ΟΙ ΕΞΕΧΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΩΝ ΛΑΤΣΟΕΛΠΕ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΥΨΟΥΣ 3 ΔΙΣ. ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ…

by on 16 Σεπτεμβρίου 2018

Στους FINANCIAL TIMES  σήμερα στο άρθρο της Kerin Hope με τίτλο «Syriza turns Greek oligarchs from taboo subject to economic priority» γίνεται αναφορά στις απαγορευμένες λέξεις “diaplekomenoi”  or “davatzides” Τα ονόματα που αναφέρονται είναι : Βαρδής Βαρδινογιάννης, Μιχάλης Σάλλας, Σπύρος Λάτσης, Γιώργος Μπόμπολας, Δημήτρης Κοπελούζος. Στο άρθρο γράφονται αρκετά καταπληκτικά πράγματα, αλλά η μεγάλη είδηση είναι, πως ο Παπανδρέου έπεσε μετά την ενασχόληση του Υπουργείου Οικονομικών  της κυβέρνησής του με ένα σκάνδαλο λαθρεμπορίας πετρελαίου ύψους 3 δις που αφορά όλα τα Βαλκάνια.

Ελληνική εταιρεία με δραστηριότητα που αφορά τα πετροχημικά σε όλα τα Βαλκάνια είναι μόνο μία…

Ο Παπανδρέου δηλώνει στους FT πως

“Several prominent bankers and industrialists were among those determined to see me go” .

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του δημοσιογράφου των FT καθώς και η «μετάφραση» του από τον Πετράν όπου βέβαια λείπει η αναφορά στον Παπανδρέου.

January 12, 2015 5:23 pm

Syriza turns Greek oligarchs from taboo subject to economic priority

Kerin Hope — Athens

They are Greece’s best-known tycoons, admired and loathed in equal measure for their vast wealth and deep political connections. While ordinary Greeks call them “diaplekomenoi” (the entangled ones) or “davatzides” (pimps), economists call them oligarchs because of their grip on the country’s business life.

However they are described, their role in Greek politics and society is under scrutiny ahead of this month’s election.

The far-left Syriza party, which is tipped to win a snap general election on January 25, has declared war on the oligarchs if it comes to power. George Stathakis, the party’s shadow development minister, told the Financial Times last week that Syriza would end the practice of governments handing out television licences for free to their political friends and review contentious privatisation sales. Tackling the oligarchs’ grip on the economy “will be a priority” he said.

Such comments already mark a change from form in Greece, where the oligarchs’ influence has long been felt but seldom discussed — at least publicly.

“The real enemy to market competition in Greece is the oligarchy, but it’s a taboo subject — politicians don’t discuss it and the media don’t write about it,” says Aristides Hatzis, a professor of law and economics at Athens University.

One reason is that Greece’s private television channels along with influential news websites and daily newspapers are in many instances controlled by oligarchs with editorial influence.

A US embassy cable released by WikiLeaks said: “Greece’s private media outlets are owned by a small group of people who have made or inherited fortunes . . . and who are related by blood, marriage or adultery to political and government officials and/or other media and business magnates.”

Taming such figures will not be easy: No member of the close-knit oligarch community has yet been toppled by Greece’s seven-year economic crisis, even though their media outlets are believed by some analysts to have racked up almost €2bn in unserviced loans from local banks as advertising revenues collapsed and handouts from state-controlled companies disappeared.

Still, they appear to have been weakened by the country’s severe recession and the fiscal constraints imposed by international creditors.

“They’re still powerful but their activities have been affected by recent efforts to clamp down on tax avoidance, for example through offshore companies,” Mr Hatzis said.

The oligarchs’ political influence also stands to suffer when new legislation requiring political parties to produce audited accounts is implemented. One Athens-based economist, who declined to be identified, said it would be harder in future for any who funded politicians to keep them “on the payroll”.

Greece has a long tradition of businesses relying on political contacts to push through deals — and of politicians seeking handouts from business to boost their electoral chances.

Mr Hatzis calls it “a small country where trust is lacking and the rule of law is not well enforced.”

The scale of such dealing grew in the 1990s as Greece’s economy took off on the back of market liberalisation required by the EU and increased funding from Brussels for infrastructure and technology projects.

Big contracts for EU-backed projects were shared among a small group of bidders. But occasional dust-ups over the largesse could spill into politics, sometimes with disastrous consequences.

In one case, Constantine Mitsotakis, a reformist prime minister, blamed Socrates Kokkalis, the founder of Intracom, a telecoms equipment producer, for instigating the fall of his government in 1993 over the prospective sale of Greece’s state telecoms company OTE to a French group that would have used its own equipment supplier — a charge Mr Kokkalis denied.

Intracom continued to sell equipment worth billions of euros to OTE, while its sister company Intralot provided automated gaming systems for OPAP, the state gambling monopoly.

Mr Kokkalis’s influence expanded through the launch of a popular radio station run by his wife and the acquisition of Greece’s top football team, Olympiakos.

George Papandreou, the former socialist premier who resigned in 2011, also claimed he was brought down by oligarchs after a finance ministry campaign to tackle widespread fuel smuggling revealed a Balkanwide scam that cost Greece €3bn a year in lost taxes.

“Several prominent bankers and industrialists were among those determined to see me go,” he told the FT.

The current generation of oligarchs, already well past normal retirement age, are gradually handing over their day-to-day operations to younger family members while retaining their power over politicians through handouts to finance their election campaigns and arranging access to television coverage.

Costas Bacouris, head of the Greek arm of Transparency International, the anti-sleaze watchdog, believes that — as ever — the oligarchs will try to adapt to changing circumstances.

“They continue to wield influence but they’re taking a wait-and-see position with regard to future political developments,” Mr Bacouris says. “My understanding is that a number of them have been making contact with Syriza but it’s not yet clear with what outcome.”

Top oligarchs

Vardis Vardinoyannis: the 81-year-old patriarch of a Cretan family that controls MotorOil Hellas, Greece’s second-largest oil refinery, as well as a tanker fleet, a bunkering operation on Crete, an oil and gas exploration company and a five-star Athens hotel. The Vardinoyannis group controls one private television station, Star, and holds a minority stake in another, Mega Channel.

Michalis Sallas: the 64-year-old chairman of Piraeus Bank, which has become the largest Greek lender by taking over the healthy assets of two failed Cypriot banks and a Greek state-controlled bank during the crisis. A founding member of the PanHellenic Socialist Movement (Pasok) and former econometrics professor at Athens Panteios university, he has kept close ties since the 1980s with successive Greek prime ministers.

Spiros Latsis: the 69-year-old son of John Latsis, a London-based shipping billionaire who funded the UK Conservative party. The Latsis group is a partner with the Greek state in Hellenic Petroleum, the country’s biggest oil refiner. Last year Lamda Developments, its property arm, won a concession to develop Hellenikon, the coastal site of the former Athens International Airport. Lamda and its partners, Fosun of China and the Abu Dhabi sovereign wealth fund, made the only binding offer for the €5bn project, which a Syriza-led government may potentially cancel.

George Bobolas: the 86-year-old founder of Ellaktor, Greece’s leading construction company, who was accused by journalists and rivals in the 1980s of being a Soviet “agent of influence”. Mr Bobolas has always denied the allegation. The opposition Syriza party says it will review Ellaktor’s share of income from Attiki Odos, a profitable toll road to Athens airport if it comes to power. The Bobolas group is a minority shareholder in Mega Channel and controls Ethnos, a lossmaking daily newspaper.

Dimitris Copelouzos: aged 64, Gazprom’s representative in Greece since the 1980s and founder of Copelouzos group, an energy and construction specialist. The group recently teamed up with the German airport operator Fraport to make the winning €1.2bn bid for a concession to operate 14 regional Greek airports that would drive the country’s tourist development over the next decade. Syriza has warned parliament may not ratify the deal.

FT: Ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται εναντίον των Ελλήνων ολιγαρχών – Από θέμα ταμπού σε… άμεση προτεραιότητα Ο πραγματικός εχθρός της ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα είναι η ολιγαρχία

Στην εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον των Ελλήνων ολιγαρχών αναφέρονται οι Financial Times, οι οποίοι υπογραμμίζουν πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετατρέπει τους Έλληνες ολιγάρχες από θέμα ταμπού σε… οικονομική προτεραιότητα!

Ειδικότερα, το βρετανικό περιοδικό, με νέο του άρθρο, υπογραμμίζει πως μέχρι πρότινος, ο ρόλος των Ελλήνων ολιγαρχών – ή «διαπλεκόμενων» και «νταβατζίδων» όπως τους αποκαλούν οι Έλληνες πολίτες – στην πολιτική σκηνή της χώρας εκτελισσόταν «incognito», δηλαδή εν κρυπτώ.

«Αυτό άλλαξε άρδην, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των ολιγαρχών, ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης της 25ης Ιανουαρίου» σημειώνουν οι Financial Times.

Την προηγούμενη εβδομάδα, μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα, ο Γ. Σταθάκης προανήγγειλε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει τέλος στην ανεξέλεγκτη κατάσταση που επικρατεί στο πεδίο των τηλεοπτικών αδειών.

Παράλληλα, είχε δεσμευτεί πως θα επαναξιολογήσει το σύνολο των συμβάσεων του ΤΑΙΠΕΔ.

«Η αντιμετώπιση των ολιγαρχών συνιστά ύψιστη προτεραιότητα για το ΣΥΡΙΖΑ» είχε επισημάνει χαρακτηριστικά.

«Ο πραγματικός εχθρός της ανταγωνιστικότητας στην Ελλάδα είναι η ολιγαρχία. Αλλά αυτό συνιστά ένα θέμα ταμπού, καθώς οι πολιτικοί δεν το θίγουν και τα μέσα δεν το δημοσιοποιούν» υπογραμμίζει μιλώντας στους FT, ο Αριστείδης Χατζής, καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Όπως εξηγεί η βρετανική εφημερίδα, ένας από τους λόγους διαιώνισης αυτής της κατάστασης συνίσταται στο γεγονός πως τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια – όπως και τα μεγάλα διαδικτυακά sites και οι εφημερίδες – ελέγχονται από τους Έλληνες ολιγάρχες.

Άλλωστε, όπως αποκαλύπτουν και τα Wikileaks, ακόμη και το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών έχει παραδεχθεί πως «τα ιδιωτικά μέσα στην Ελλάδα ανήκουν σε μία μικρή ομάδα Ελλήνων, οι οποίοι συνδέονται άρρηκτα με το πολιτικό προσωπικό της χώρας».

«Οι ολιγάρχες ακόμη παραμένουν δυνατοί, αλλά η δραστηριότητά τους έχει επηρεαστεί από την προσπάθειά τους να φοροδιαφύγουν» εξηγεί ο Αρ. Χατζίδης.

Όπως σημειώνουν οι Financial Times, στην Ελλάδα υπάρχει μακρά παράδοσης σύνδεσης των επιχειρηματιών με τους πολιτικούς, καθώς οι πρώτοι ασκούν πιέσεις στους δεύτερους, προκειμένου να προωθηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Ως αντάλλαγμα, συνεχίζουν, οι πολιτικοί διεκδικούν στήριξη από τους επιχειρηματίες, προκειμένου να ενισχυθεί η πιθανότητα επανεκλογής τους.

Η έκταση τέτοιων φαινομένων «ανταλλαγής» διογκώθηκε κυρίως το 1990, όταν η ελληνική οικονομία εισήλθε στη φάση της φιλελευθεροποίησης.

Μεγάλα συμβόλαια για σωρεία έργων, τα οποία συν-χρηματοδοτούνταν από την Ε.Ε., μοιράστηκαν σε μία συγκεκριμένη ομάδα επιχειρηματιών.

«Η δυναμική των επιχειρηματιών έγκειται στη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας των πολιτικών» σημειώνουν οι Financial Times.

Σύμφωνα τέλος, με τη βρετανική εφημερίδα, η ομάδα των Ελλήνων ολιγαρχών απαρτίζεται από τους εξής επιχειρηματίες:

– Βαρδής Βαρδινογιάννης (Μotro Oil, Star, Mega)

– Μιχάλης Σάλλας (Piraeus Bank)

– Σπύρος Λάτσης (Ελληνικά Πετρέλαια, Lamda Development)

– Γιώργος Μπόμπολας (Ellaktor, Mega, Έθνος)

– Δημήτρης Κοπελούζος (Copelouzos Group)

(http://bankingnews.gr/τεχνική-ανάλυση-εκθέσεις/item/177218-ft-ο-συριζα-στρέφεται-εναντίον-των-ελλήνων-ολιγαρχών-από-θέμα-ταμπού-σε-άμεση-προτεραιότητα.htm)l

H μετάφραση του άρθρου απο το euro2day

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει το «ταμπού» των ολιγαρχών οικονομική προτεραιότητα

Με τον ρόλο των «ολιγαρχών» στην ελληνική πολιτική και κοινωνία να μπαίνει στο μικροσκόπιο εν όψει των εκλογών, οι FT επιχειρούν μια προσέγγιση του θέματος και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέροντας και ονόματα που κατά το δημοσίευμα συγκαταλέγονται στο top της ελληνικής «ολιγαρχίας».

Είναι οι πιο διάσημοι μεγιστάνες της χώρας, που προκαλούν εξίσου θαυμασμό αλλά και μίσος λόγω του τεράστιου πλούτου και των πολιτικών τους διασυνδέσεων. Οι απλοί Ελληνες πολίτες τους αποκαλούν «διαπλεκόμενους» ή και «νταβατζήδες», ενώ οι οικονομολόγοι τους ονομάζουν ολιγάρχες, γιατί κρατούν την επιχειρηματική ζωή της χώρας.

 Όπως κι αν αποκαλούνται όμως, ο ρόλος τους στην ελληνική πολιτική και κοινωνία μπαίνει στο μικροσκόπιο, εν όψει των γενικών εκλογών αυτόν τον μήνα.

 Το ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, που είναι σε θέση να κερδίσει τις πρόωρες εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, έχει κηρύξει πόλεμο στους ολιγάρχες, εφόσον αναλάβει την εξουσία.

Ο Γιώργος Σταθάκης, ο σκιώδης υπουργός Ανάπτυξης, δήλωσε στους Financial Times την περασμένη εβδομάδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει τέλος στην δωρεάν έκδοση αδειών για τηλεοπτικά κανάλια σε πολιτικούς «φίλους» και θα επανεξετάσει διαφιλονικούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Η καταπολέμηση της ολιγαρχικής μέγκενης στην οικονομία «θα είναι προτεραιότητα», δήλωσε.

Τα σχόλια αυτά σηματοδοτούν ήδη μια αλλαγή για την Ελλάδα, όπου η επίδραση των ολιγαρχών έχει μακρά ιστορία, αλλά σπάνια συζητιέται, τουλάχιστον δημοσίως.

«Ο πραγματικός εχθρός του ανταγωνισμού στην αγορά στην Ελλάδα είναι η ολιγαρχία, αλλά το θέμα είναι ταμπού: Οι πολιτικοί δεν το συζητούν και τα μίντια δεν γράφουν για αυτό», σχολιάζει ο Αριστείδης Χατζής, καθηγητής Φιλοσοφίας, Δικαίου και Οικονομικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ενας λόγος είναι ότι τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα, όπως και τα ειδησεογραφικά websites και οι ημερήσιες εφημερίδες με επιρροή σε αρκετές περιπτώσεις βρίσκονται στον έλεγχο ολιγαρχών που επηρεάζουν την ειδησεογραφία.

Σε μια έκθεση της αμερικανικής πρεσβείας που δημοσίευσε το WikiLeaks αναφέρεται: «Τα ιδιωτικά ΜΜΕ της Ελλάδας ανήκουν σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που δημιούργησαν ή κληρονόμησαν περιουσίες (…) και συνδέονται μέσω δεσμών αίματος, γάμου ή εξ αγχιστείας με πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης ή και άλλους μεγάλους επιχειρηματίες».

Αυτά τα πρόσωπα δεν θα είναι εύκολο να τιθασευτούν. Κανένα μέλος του στενού οικογενειακού κύκλου της ολιγαρχικής κοινότητας δεν έχει ακόμη πέσει λόγω της 7ετούς οικονομικής κρίσης, μολονότι τα ΜΜΕ που τους ανήκουν από ορισμένους αναλυτές εκτιμάται ότι έχουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια που πλησιάζουν τα 2 δισ. ευρώ προς τις εγχώριες τράπεζες καθώς τα διαφημιστικά έσοδα κατέρρευσαν και οι «επιχορηγήσεις» από τις κρατικές εταιρίες εξαφανίστηκαν.

Παρά ταύτα δείχνουν να έχουν αποδυναμωθεί από τη σοβαρή ύφεση της χώρας και τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που έχουν θέσει οι διεθνείς πιστωτές.

«Παραμένουν πανίσχυροι, αλλά οι δραστηριότητές τους έχουν επηρεαστεί από τις πρόσφατες προσπάθειες καταπολέμησης της φοροαποφυγής, μέσω εταιριών offshore για παράδειγμα», εξηγεί ο κ. Χατζής.

Η πολιτική επιρροή των ολιγαρχών πρόκειται να πληγεί παραπάνω όταν εφαρμοστεί η νέα νομοθεσία που υποχρεώνει τα πολιτικά κόμματα να καταθέτουν τους ισολογισμούς τους σε λογιστικό έλεγχο. Ένας Αθηναίος οικονομολόγος, που ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του, είπε ότι όσοι χρηματοδότησαν πολιτικούς στο παρελθόν θα δυσκολευτούν να τους κρατήσουν «στα μισθολόγια».

Στην Ελλάδα υπάρχει μακρά παράδοση επιχειρηματιών που στηρίζονται στις πολιτικές τους επαφές για να κερδίσουν συμβόλαια και σε πολιτικούς που ζητούν φακελάκι από τις επιχειρήσεις για να βελτιώσουν τις πιθανότητές τους στις εκλογές.

Ο κ. Χατζής μιλά για «μια μικρή χώρα όπου λείπει η εμπιστοσύνη κι ούτε και ο νόμος δεν εφαρμόζεται σωστά».

Η κλίμακα αυτής της διαπλοκής αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1990, καθώς η ελληνική οικονομία απογειωνόταν, χάρη στην απελευθέρωση της αγοράς που απαιτούσε η Ε.Ε. και στην αυξημένη χρηματοδότηση από τις Βρυξέλλες για έργα υποδομών και τεχνολογίας.

Οι μεγάλες συμβάσεις για τα έργα με ευρωπαϊκή υποστήριξη μοιράστηκαν σε έναν μικρό κύκλο πλειοδοτών. Οι περιστασιακές καταγγελίες όμως για την πολιτική της σπατάλης κάποιες φορές μεταδόθηκαν και στην πολιτική, ορισμένες φορές με καταστροφικές επιπτώσεις.

Σε μια περίπτωση, ο μεταρρυθμιστής πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατηγόρησε τον Σωκράτη Κόκκαλη, ιδρυτή της επιχείρησης τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού Intracom, ότι υποκίνησε την πτώση της κυβέρνησής του το 1993, λόγω της προοπτικής πώλησης του ελληνικού οργανισμού τηλεπικοινωνιών ΟΤΕ σε γαλλικό όμιλο που θα χρησιμοποιούσε τον δικό του εξοπλισμό, κατηγορία που αρνήθηκε ο κ. Κόκκαλης.

Η Intracom συνέχισε να πωλεί εξοπλισμό αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στον ΟΤΕ, ενώ η «αδελφή» επιχείρηση Intralot παρείχε αυτοματοποιημένα συστήματα τυχερών παιχνιδιών στο κρατικό μονοπώλιο στοιχηματισμού, τον ΟΠΑΠ.

Η επιρροή του κ. Κόκκαλη επεκτάθηκε με τη λειτουργία δημοφιλούς ραδιοφωνικού σταθμού από τη σύζυγό του, αλλά και την απόκτηση της κορυφαίας ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός που παραιτήθηκε το 2011, επίσης ισχυρίστηκε ότι τον έριξαν οι ολιγάρχες, όταν μετά από έρευνα του υπουργείου Οικονομικών για την καταπολέμηση του εκτεταμένου λαθρεμπορίου καυσίμων αποκαλύφθηκε απάτη σε όλη τη Βαλκανική που κόστιζε στην Ελλάδα 3 δισ. ευρώ το χρόνο σε ανείσπρακτους φόρους. «Πολλοί κυρίαρχοι τραπεζίτες και βιομήχανοι περιλαμβάνονταν σε αυτούς που ήταν αποφασισμένοι να φύγω», είπε στους F.T.

Η σημερινή γενιά ολιγαρχών, που έχει ήδη περάσει από καιρό τη συνήθη ηλικία συνταξιοδότησης, παραδίδει σταδιακά τις καθημερινές επιχειρήσεις σε νεότερα μέλη της οικογένειας, ενώ διατηρεί την εξουσία επί των πολιτικών, χρηματοδοτώντας τις προεκλογικές εκστρατείες τους και φροντίζοντας για την πρόσβασή τους στην τηλεόραση.

Ο Κώστας Μπακούρης, επικεφαλής της Διεθνούς Διαφάνειας στην Ελλάδα, πιστεύει ότι, όπως πάντα, οι ολιγάρχες θα προσπαθήσουν να προσαρμοστούν στις αλλαγές των συνθηκών.

«Εξακολουθούν να ασκούν επιρροή, αλλά τηρούν μια στάση αναμονής για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις», τονίζει. «Πιστεύω ότι ορισμένοι εξ αυτών έχουν επαφές με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί η έκβαση αυτών των επαφών».

Οι κατά τους F.T. κορυφαίοι ολιγάρχες

Στο δημοσίευμά τους οι Financial Times κάνουν λόγο για πέντε πολύ γνωστά ονόματα του ελληνικού επιχειρηματικού χώρου, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για κορυφαίους ολιγάρχες, με μια μικρή αναφορά στον κάθε έναν ως εξής:

Βαρδής Βαρδινογιάννης: Ο 81χρονος πατριάρχης μιας κρητικής οικογένειας που ελέγχει τη MotorOil, το δεύτερο μεγαλύτερο διυλιστήριο στην Ελλάδα, καθώς και έναν στόλο δεξαμενόπλοιων, έναν σταθμό εφοδιασμού πλοίων στην Κρήτη και ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην Αθήνα. Όπως σημειώνει η βρετανική εφημερίδα, ο όμιλος Βαρδινογιάννη ελέγχει τον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό Star και έχει μερίδιο μειοψηφίας στο Mega Channel.

Μιχάλης Σάλλας: Ο 64χρονος πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία κατά τη διάρκεια της κρίσης έγινε η μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα, μετά την απόκτηση των υγιών στοιχείων ενεργητικού δύο χρεοκοπημένων κυπριακών τραπεζών και μιας κρατικά ελεγχόμενης ελληνικής τράπεζας. Ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πρώην καθηγητής οικονομετρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έχει κρατήσει από τη δεκαετία του 1980 στενές σχέσεις με διαδοχικούς Έλληνες πρωθυπουργούς.

Σπύρος Λάτσης: Ο 69χρονος γιος του Γιάννη Λάτση, ενός δισεκατομμυριούχου εφοπλιστή με έδρα το Λονδίνο που είχε χρηματοδοτήσει το Συντηρητικό Κόμμα της Βρετανίας. Όπως αναφέρουν οι Financial Times, ο όμιλος Λάτση ελέγχει μαζί με το ελληνικό δημόσιο τα ΕΛΠΕ ΕΛΠΕ +2,48%, το μεγαλύτερο διυλιστήριο της χώρας. H Lamda Development, ο real estate βραχίονας του ομίλου, κέρδισε την περασμένη χρονιά τον διαγωνισμό για την αξιοποίηση του Ελληνικού, την παραθαλάσσια έκταση του πρώην διεθνούς αεροδρομίου της Αθήνας. Η Lamda και οι συνέταιροι της, η κινεζική Fosun και το κρατικό επενδυτικό ταμείο του Άμπου Ντάμπι, κατέθεσαν τη μοναδική προσφορά για το έργο των 5 δισ. ευρώ, το οποίο μπορεί να ακυρώσει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Γιώργος Μπόμπολας: Ο 86χρονος ιδρυτής της Ελλάκτωρ, κορυφαίας κατασκευαστικής ελληνικής εταιρείας, ο οποίος, όπως αναφέρει η εφημερίδα, τη δεκαετία του 1980 είχε κατηγορηθεί από δημοσιογράφους και ανταγωνιστές ότι είναι Σοβιετικός «πράκτορας επιρροής» (agent of influence). Ο κ. Μπόμπολας διέψευδε πάντοτε τους ισχυρισμούς αυτούς. Όπως επισημαίνουν οι Financial Times, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμηνύσει ότι αν έρθει στην εξουσία θα εξετάσει το μερίδιο της Ελλάκτωρ από τα έσοδα από την Αττική Οδό. Ο όμιλος Μπόμπολα έχει μερίδιο μειοψηφίας στο Mega Channel και ελέγχει το Έθνος, μια ζημιογόνα καθημερινή εφημερίδα.

Δημήτρης Κοπελούζος: 64 ετών, αντιπρόσωπος της Gazprom στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 1980 και ιδρυτής του ομίλου Κοπελούζου, που δραστηριοποιείται στην ενέργεια και στις κατασκευές. Ο όμιλος συνεργάστηκε πρόσφατα με τη γερμανική Fraport και με προσφορά 1,2 δισ. ευρώ κέρδισε τον διαγωνισμό για τη λειτουργία 14 περιφερειακών ελληνικών αεροδρομίων, που θα δώσουν ώθηση στην τουριστική ανάπτυξη της χώρας την επόμενη δεκαετία. Όπως τονίζει η βρετανική εφημερίδα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προειδοποιήσει το κοινοβούλιο πως μπορεί να μην εγκρίνει το ντιλ.

(http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/article-ft-gr/1292904/o-syriza-kanei-to-tampoy-ton-oligarhon-oikonomi.html)

Δημοσιεύτηκε 13/01/2015

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΜΕ ΦΑΓΑΝΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΙΑΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΥΨΟΥΣ 3 ΔΙΣ…

Be the first to comment!
 
Leave a reply »