ΓΙΑΤΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΜΕΛ ! (Ενίοτε βλέπει ότι είναι ΚΑΙ ο Κλαύδιος Πτολεμαίος)

by on 28 Σεπτεμβρίου 2017

Του Νίκου Πάσχου

Η Πολιορκία του Τομπρούκ ήταν η συνέχεια της προσπάθειας των δυνάμεων του Άξονα για την κατάληψη του στρατηγικής σημασίας λιμανιού του Τομπρούκ. Μετά την Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο ο στρατηγός Ρόμελ κατάλαβε πως η κατάληψη του θα ήταν πολύ πιο δύσκολη. Έτσι προχώρησε σε οργανωμένη πολιορκία. Κατά τη διάρκεια αυτής, οι συμμαχικές δυνάμεις έκαναν τρεις απόπειρες για να σπάσουν τον κλοιό, εκ των οποίων οι δύο ήταν αποτυχημένες. Ωστόσο, η τρίτη στέφθηκε με επιτυχία, απωθώντας το Άφρικα Κορπ αρκετά χιλιόμετρα μακριά και λύνοντας την πολιορκία…

 

Το Τομπρούκ, ή Tουμπρούκ, πρόκειται για αρχαία ελληνική αποικία επί της τότε Κυρηναϊκής, που έφερε το όνομα «Αντίπυργος», ερείπια της οποίας σώζονται, την οποία αναφέρει ονομαστικά και κατά επιτυχή περιγραφή της θέσης της ο αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος, και η οποία αργότερα πέρασε σε ρωμαϊκή διοίκηση.

Την εποχή εκείνη αποτελούσε σπουδαίο σταθμό των καραβανιών που κινούνταν παρά τα παράλια της Μεσογείου. Το 1911 που μέχρι τότε τελούσε υπό κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιήλθε στην Ιταλία η οποία και προέβη σε μεγάλα οχυρωματικά έργα. Το 1930 άρχισε να εξελίσσεται σε σπουδαία ιταλική ναυτική βάση. Κατά τον Β’ Π.Π. το Τομπρούκ αποτελούσε την ισχυρότερη τοποθεσία της Λιβύης με μεγάλα οχυρωματικά έργα από μπετόν, αντιαρματικές τάφρους και αμυντικές σειρές συρματοπλεγμάτων που κάλυπταν όλη την πόλη.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου , οι συμμαχικές δυνάμεις, μετά από πολλές και άγριες μάχες το κατέλαβαν, πλην όμως η πόλη είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές που άρχισαν να αποκαθίστανται μετά τη λήξη του πολέμου.

Από τη δεκαετία του 1960 αποτελεί τερματικό σταθμό του πετρελαϊκού αγωγού Σασίρ. Στη πόλη αυτή ήταν το ανάκτορο της βασιλικής οικογένειας της Λιβύης και ο Βασιλεύς Ίντρις είχε δώσει ιδιαίτερες προτεραιότητες ανάπτυξής της που αποδεικνύεται αριθμητικά και από τον σημερινό πληθυσμό της. Κατά την επανάσταση του Μουαμάρ Καντάφι το Τομπρούκ αποτέλεσε το προπύργιο των διαμαρτυριών εναντίον του, αλλά και στη τελευταία κρίση της πτώσης του το Τομπρούκ πρωτοστάτησε στη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» ενώ αποτέλεσε την έδρα του εθνικού μεταβατικού συμβουλίου κατά τον εμφύλιο που ξέσπασε το 2011.

Άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως

Ο επί 42 χρόνια ηγέτης της Λιβύης παραδινόταν στην οργή του όχλου.
Το βίντεο με τις τελευταίες στιγμές του αιμόφυρτου Καντάφι προκαλούσε παγκόσμιο σοκ.

Είχε προηγηθεί η αποτυχία του καθεστώτος να καταστείλει την εξέγερση εν τη γενέσει της. Η αιματηρή καταστολή έδωσε αφορμή για την νατοϊκή επέμβαση στο όνομα της προστασίας των αμάχων.

Η Δύση στήριξε την αντιπολίτευση, η οποία ωστόσο ποτέ δεν ήταν ενωμένη.

Στις τάξεις της κυριαρχούν οι ακραίοι ισλαμιστές, οι οποίοι το τελευταίο που επιθυμούν είναι η ομαλή πολιτική μετάβαση.

Οι δυτικοί σύμμαχοι θα το αντιληφθούν ένα χρόνο αργότερα. Τον Σεπτέμβριο του 2012, ένοπλοι εισβάλλουν στο αμερικανικό προξενείο στην Βεγγάζη και δολοφονούν τον πρέσβη και τρεις ακόμα υπαλλήλους.

Από τότε είχε διαφανεί πως η πτώση του καθεστώτος Καντάφι θα άνοιγε τις πύλες της κολάσεως.

Πέντε χρόνια μετά, η Λιβύη παραμένει βυθισμένη στο χάος.

Δεκάδες ένοπλες ομάδες μάχονται για μερίδιο στην εξουσία.

Οι απόπειρες της διεθνούς κοινότητας για την αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας αποδείχθηκαν μάταιες.

Η πρόσφατη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας, υπό τον πρωθυπουργό Φαγιέζ αλ Σαράτζ, απέτυχε να ενώσει την βαθύτατα διαιρεμένη χώρα.

Στην Ανατολή, η αποκαλούμενη κυβέρνηση του Τομπρούκ διασπάστηκε.

Πλέον κυριαρχεί η φράξια, υπό τον στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ που τηρεί αποστάσεις από την διεθνή συμφωνία.

Στην Δύση εδρεύει και μια παράλληλη κυβέρνηση των ισλαμιστών.

Ο Νότος ελέγχεται από τους Τουαρέγκ ενώ στον Βορρά, στην Σύρτη, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους έχουν ισχυρότατη παρουσία.

Νέες συμμαχίες συγκροτούνται διαρκώς αλλά είναι βραχύβιες.

Η συναίνεση στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Φαγιέζ αλ Σαράτζ γρήγορα χάθηκε.

Στην Τρίπολη, ο Χαλίφα Γκουέλ συσπείρωσε γύρω του τους ισλαμιστές και αντιπολιτεύεται την νέα κυβέρνηση.

Στα ανατολικά, η ομάδα υπό τον στρατηγό Χαφτάρ κερδίζει διαρκώς έδαφος, καταλαμβάνοντας κρίσιμες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στα λιμάνια του Βορρά.

Ως πρώην στέλεχος του καθεστώτος Καντάφι ωστόσο, ο Χαφτάρ δεν μπορεί να εξασφαλίσει αρκετή στήριξη ώστε να πάρει τα ηνία.

Η επέτειος των πέντε χρόνων από την πτώση του καθεστώτος Καντάφι βρίσκει την Λιβύη στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Οι εξαγωγές πετρελαίου έχουν εκμηδενιστεί και οι βασικές υποδομές έχουν καταστραφεί. Στη χώρα κυριαρχούν οι δουλέμποροι που πλουτίζουν περνώντας παράνομα απελπισμένους μετανάστες στην Ευρώπη.

Μεγάλη συμφωνία της Μυτιληναίος στη Λιβύη

Ο Μυτιληναίος δήλωσε μεταξύ άλλων, ότι το έργο θα συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην ηλεκτροδότηση της Λιβύης, βοηθώντας έτσι στην ανασυγκρότηση της χώρας.

 «Δεσμευόμαστε για αυτό το έργο και η Μυτιληναίος είναι περήφανη που θα συμβάλει, αξιοποιώντας την τεράστια και μοναδική εμπειρία μας στην κατασκευή μεγάλων σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής στο Τομπρούκ είναι ένα κρίσιμο βήμα προς τη σταθερότητα στη χώρα, καθώς είναι ένα ύψιστο αγαθό κοινής ωφέλειας που θα συμβάλει σημαντικά στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού της Λιβύης. Ελπίζουμε ότι αυτή η πρωτοβουλία θα σηματοδοτήσει την έναρξη της ομαλότητας για τον λαό της Λιβύης»

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος θα συμβάλει στην ομαλότητα του λαού της Λιβύης !

Οι κυβερνήσεις της Λιβύης

Κατ’ αρχάς, η κυβέρνηση της χώρας είναι διαιρεμένη σε δύο κέντρα λήψης αποφάσεων: την Τρίπολη και το Τομπρούκ. Μετά τις εκλογές του 2014 και την εκλογή του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, υπήρξαν τα πρώτα σημάδια επίσημης διχοτόμησης. Το ανώτατο δικαστήριο της Λιβύης έκρινε αντισυνταγματική την εκλογή του Σώματος, με αποτέλεσμα η αντίπαλη ομάδα, που εμφανίστηκε ως διάδοχο σχήμα του προηγούμενου Γενικού Εθνικού Κογκρέσου, να σχηματίσει δική της κυβέρνηση με έδρα την Τρίπολη και πρωθυπουργό τον Ομάρ Αλ Χάσι.

Για να γίνουν κατανοητές οι διαφορές και ο βαθμός ελέγχου στη χώρα από τις κυρίαρχες δυνάμεις της Λιβύης, αξίζει να επισημανθεί πως ο χάρτης αυτής είναι διαιρεμένος όχι σε δύο, αλλά σε πέντε τομείς. Τα δύο μεγαλύτερα τμήματα ελέγχονται από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Αλ Θίνι (εκτείνεται από τα σύνορα της Αιγύπτου μέχρι και τη Βεγγάζη), ενώ το δεύτερο μέρος είναι εκείνο που ελέγχει η Συμμαχία της Αυγής της Λιβύης (στρατιωτικό τμήμα που στηρίζει ως πρωθυπουργό τον Ομάρ Αλ Χάσι στην Τρίπολη).

Αν και το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαιοπηγών της χώρας βρίσκεται εντός των εδαφών που ελέγχουν οι δύο προαναφερθείσες ομάδες, υπάρχουν επιπλέον τρεις σημαντικοί παράγοντες που διαμορφώνουν τις ισορροπίες στη χώρα. Πρόκειται για τους Τουαρέγκ, που ελέγχουν το δυτικό τμήμα των συνόρων με την Αλγερία και μερικώς με την Τυνησία, το ένοπλο τμήμα της φυλής των Τούμπου, που ελέγχουν τα σύνορα με τον Νίγηρα και μερικώς με την Αλγερία και, τέλος, υπάρχουν διάφορες ισλαμικές ομάδες, που έχουν μοιράσει τα εδάφη που συνορεύουν με το Τσαντ και τον Νίγηρα, ελέγχοντας το λαθρεμπόριο κάθε μορφής. Οι τρεις αυτοί παράγοντες συνολικά διατηρούν τον έλεγχο του 20% των εδαφών της Λιβύης. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθεί τώρα η Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος και άλλες ισλαμικές οργανώσεις, οι οποίες δραστηριοποιούνται εντός των εδαφών που θεωρητικά ελέγχουν η κυβέρνηση της Τρίπολης και του Τομπρούκ.

Το κυβερνητικό σχήμα υπό τον πρωθυπουργό Αλ Θίνι παρέμεινε στο προσκήνιο με την παρότρυνση δυτικών χωρών και μετακόμισε στο Τομπρούκ, απ’ όπου ασκεί τα καθήκοντα διακυβέρνησης. Αυτό, βεβαίως, ισχύει σε επίπεδο θεωρίας. Επί του πρακτέου, ουδείς ελέγχει απόλυτα κάποιο τμήμα της χώρας και καμία από τις δύο κυβερνήσεις δεν αποτελεί αξιόπιστο συνομιλητή.

Λιβύη: Έντεκα άνθρωποι αποκεφαλίστηκαν από τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους

Τουλάχιστον εννέα στρατιωτικοί και δύο άμαχοι αποκεφαλίστηκαν την Τετάρτη στη Λιβύη, κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης την ευθύνη για την οποία ανέλαβε η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εναντίον μιας θέσης δυνάμεων πιστών στον ισχυρό άνδρα του ανατολικού τμήματος της χώρας, του Χαλίφα Χάφταρ.

Η επίθεση αυτή διαπράχθηκε τα ξημερώματα στην περιοχή αλ Τζούφρα, περίπου 500 χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης, σύμφωνα με τον συνταγματάρχη Άχμεντ αλ Μεσμάρι, έναν εκπρόσωπο του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ), την ίδρυση του οποίου είχε ανακηρύξει ο στρατηγός Χάφταρ.

Το απόγευμα, η τζιχαντιστική οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη με μια ανακοίνωση που μετέδωσε το πρακτορείο προπαγάνδας του, το Άμακ. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, «21 μέλη της δύναμης του Χάφταρ» σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στην επίθεση που έκαναν «μαχητές του ΙΚ» στο νότιο τμήμα της αλ Τζούφρα.

Ο ΛΕΣ κατέλαβε στις αρχές του Ιουνίου την περιοχή αυτή, όπου βρίσκεται μια στρατιωτική αεροπορική βάση.

Τη βάση αυτή κατείχαν οι λεγόμενες Ταξιαρχίες για την Άμυνα της Βεγγάζης, μια συμμαχία παραστρατιωτικών οργανώσεων -συμπεριλαμβανομένων ισλαμιστικών- οι οποίες εναντιώνονται στον Χαλίφα Χάφταρ.

Οι δυνάμεις που δηλώνουν πίστη στον Χάφταρ κατηγορούν συλλήβδην τους αντιπάλους τους ότι είναι «τρομοκράτες». Αποδίδουν συχνά την ευθύνη για τις επιθέσεις εναντίον τους στο ΙΚ.

Η τζιχαντιστική οργάνωση, οι οπαδοί της οποίας εκδιώχθηκαν από το προπύργιό τους στη Σύρτη (βόρεια) τον Δεκέμβριο του 2016, παραμένει ενεργή στη Λιβύη, ειδικά στο νότιο και το ανατολικό τμήμα της χώρας, σύμφωνα με αναλυτές και στρατιωτικές πηγές. Όμως από τότε, το ΙΚ δεν είχε αναλάβει την ευθύνη για σχεδόν καμιά επίθεση στη λιβυκή επικράτεια.

Ο Χάφταρ είχε ανακοινώσει στις αρχές του Ιουλίου «την πλήρη απελευθέρωση» της πόλης της Βεγγάζης, τρία χρόνια μετά την έναρξη μιας στρατιωτικής επιχείρησης για την ανάκτηση αυτού του προπυργίου της λιβυκής επανάστασης του 2011, που είχε πέσει στα χέρια των τζιχαντιστών.

Όμως οι συγκρούσεις συνεχίζονται ανάμεσα στις δύο πλευρές στις συνοικίες Σουγκ α Χουτ και αλ Σάμπρι, στο κέντρο της πόλης.

Η Λιβύη σπαράσσεται από τις συγκρούσεις ανάμεσα σε παραστρατιωτικές οργανώσεις ενώ δύο κυβερνήσεις διεκδικούν η καθεμιά για λογαριασμό της την εξουσία: από τη μια, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ), η οποία αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα και εδρεύει στην Τρίπολη, από την άλλη, μια κυβέρνηση που ασκεί την εξουσία στο ανατολικό τμήμα της χώρας κι υποστηρίζεται από τον Χάφταρ.

Βάγγελη ποιος θα σου δώσει τα λεφτά ;

Με την ως άνω κατάσταση στην Λιβύη ρωτάται ο κύριος Μυτιληναίος.

Ποια κυβέρνηση από τις «επίσημες δυο» θα χρηματοδοτήσει το έργο ;;;

Θα βάλει τα λεφτά το Ισλαμικό κράτος ;

Υ.Γ Τι απέγινε εκείνο το μεγάλο έργο εκατομμυρίων στη Συρία κύριε Βαγγέλη ; Σε ποιο στάδιο βρίσκετε ;

Συνεχίζεται

Be the first to comment!
 
Leave a reply »